بیشتر از آنچه که در آستین پروراندی، پروراندمت... ما دو مار خوش اخلاق با تفاوت های سازگار خیلی زیاد... تو باوقار سنگین.... من نیز مهربان و شکیبا .... ما دو مار فوق العاده در آستین های دو انسان پوست انداز بودیم. حال روزگار این پرورش دهندگان مار تو(انسان) کم حوصله، بی توجه و سیگاری ... من (انسان) بی شعور ، بااخلاق سگی... اصلا ما نه انسان نه مار در آستین، ما دو گاو دریغ از یک ذره شعور و ادب و عشق و تعهد....

یک رویا، یک خواب عمیق ، یک داستان خیالی از آرزو های برباد رفته زن همسایه، یک کاکتوس تنها در کنج اتاق نشیمن ، صبحانه ی لنگه ظهری من و پنج تماس های بی پاسخ مادر ، وبلاگ یک دختر بچه چهارده ساله و غروب های تکراری در یک کافه در انتهای خیابان ولیعصر...و پایان یک روز با هم قدم شدن با یک معشوقه خیالی بدون جنگ بدون سیاست های زندگی به دور از تاریخ به دور از دین به دور از نژاد به دور از هر گوشه جهان...

تقدیم به خودم تولدم مبارک.